در هر سالن ورزش رزمی زبان خاص خودش گفته میشود. صحبت از اسپارینگ است، از پد، از سابمیشن، از درجهبندیها و از اینکه چه وقت باید ضربه زد و تسلیم شد. تازهوارد نصف حرفها را نمیفهمد و اغلب جرئت پرسیدن ندارد. این بخش دانستنیهای پایهای را توضیح میدهد که در تمرین از پیش فرض گرفته میشوند.
اسپارینگ و ایمنی
بزرگترین سوءتفاهم به اسپارینگ برمیگردد. منظور جنگ نیست، بلکه تمرین کنترلشده با یک شریک تمرین است، با شدتی که از پیش توافق شده و با تجهیزات محافظ. در برخی کلاسها بخش ثابتی است، در برخی دیگر آگاهانه حذف شده است. هر دو دلیلی دارند و پیش از ثبتنام باید هر دو را دانست. به همان اندازه مهم این پرسش است که ایمنی در تمرین چگونه ساخته میشود: با جفتکردن بر اساس تجربه، با راهنماییهای روشن و با حق متوقفکردن در هر لحظه.
نگرانی از اینکه باید فوراً وارد درگیری شوی به همان اندازه رایج است. این اتفاق نمیافتد. اسپارینگ در انتهای زنجیرهٔ بلندی از گامها قرار دارد: اول تکنیک بهتنهایی، بعد با شریکی همکار، بعد با مقاومت سبک. کسی که هنوز به آنجا نرسیده، در این مدت به تمرین روی پد یا کیسهٔ بوکس ادامه میدهد. هیچکس وارد تمرینی نمیشود که پایهاش را ندارد.
آسیبدیدگی، درجهبندی، اصطلاحها
متنهای بعدی دربارهٔ فشارهای رایج و راههای پیشگیری از آنها، تفاوت میان درد و علامت هشدار و برخورد درست با وقفهها هستند. علاوه بر این مروری هست بر اینکه نظامهای درجهبندی در ورزشهای رزمی گوناگون چگونه ساخته شدهاند، چرا کمربند بسته به سبک معنای کاملاً متفاوتی دارد و چرا برخی ورزشها اصلاً بدون نشان درجه کار میکنند. یک واژهنامه اصطلاحهایی را که در تمرین مدام شنیده میشوند توضیح میدهد، از کلینچ تا گارد و تیکداون.
به کار بردن دانش در تمرین
نظریه به جاانداختن کمک میکند، نه به توانستن. هر کس بخواهد بداند اسپارینگ کنترلشده واقعاً چگونه پیش میرود، بهتر است آن را در یک کلاس ببیند. در مدرسهٔ هنرهای رزمی و مرکز تناسب اندام شوراکی در آخن این بیشتر به کیکبوکسینگ در آخن، BJJ، گراپلینگ و مبارزهٔ زمینی و همچنین MMA در آخن مربوط میشود. اینکه ایمنی در تمرین با سلاح چگونه تنظیم شده، کلاس کالی، اسکریما، مبارزه با چوب و چاقو نشان میدهد: مبارزه با چوب از ۱۶ سالگی، تمرین چاقو از ۱۸.
کلاسها برای مقایسه: هنرهای رزمی در آخن.